All The People I Didn’t Meet

‘Een mens heeft tegenwoordig zo’n virtueel sociaal leven dat er voor gewone ontmoetingen nog weinig tijd overblijft. In All the People I Didn’t Meet van Judith Nab wordt dat op de spits gedreven. De bezoeker kan er iets delen met mensen in dezelfde ruimte die hij echter nooit zal ontmoeten. (...) Bij een voorstelling van Judith Nab en haar Espace zit de toeschouwer nooit in zijn stoeltje te kijken naar acteurs, maar is hij onderdeel van de voorstelling.’
Wilfried Eetezonne, DE MORGEN (28-07-2008)

‘Een rode draad zijn de boodschappen waarin de anonieme medemens om troost schreeuwt. Elke statie in deze wandeling door de grote hal is een stopplaats op de queeste naar menselijke warmte en gehoor. Een gevoel van tristesse overvalt je bij het beluisteren van een telefonische boodschap die verwijst naar de oude mythe van de gespleten mens die eeuwig op zoek is naar zijn andere helft. Tot op heden vruchteloos en zonder veel kans op slagen, leert All the people ons.’
Jan De Smet, KNACK (29-07-2008)

‘Ga je in de fauteuil zitten, dan begint de stem een beschrijving van iemands karakter voor te lezen. Het zou over jou kunnen gaan, denk je, maar bij nader inzien kan het over iedereen gaan, want wie is er nu niet – zoals de stem zegt – het ene moment extravert, maar soms introvert en teruggetrokken? (...) “We zijn omringd door ketens en buizen om stemmen te geleiden die trachten door te dringen”, zo luidt een van de zinnen die passeren op de chat. Het is een waarheid die je overvalt als een intens besef, bij een bezoek aan deze theatrale installatie.’
Mark Kloostermans, DE STANDAARD (30-07-2008)

‘In All the People... voer je geen gewone gesprekken met de andere toeschouwers. Communiceren gebeurt indirect zonder dat je weet met wie: door twee geluidshelmen die met elkaar in verbinding staan, met brieven en microfoons of via een chatprogramma op de computer. Maar het is ook mogelijk dat er niemand anders aan de computer zit en je toch krijgt terug gespeeld die verrassend goed aansluit bij jouw vraag.’
Eline Bergmans, DE STANDAARD (04-08-2008)

No Talking

‘Aus den Niederlanden kommt Judith Nab, die in diesem Jahr auf Mimos in Périgueux ihr neues Stück kreierte. Auch sie unterhält eine enge Beziehung zu Frankreich, was schon der Name ihrer Kompanie bestätigt: Espace. Auch Nabs Kreation «No Talking» ist so eine aktuelle Mischform, hier aus Tanz, Mime, Videokunst und Puppenspiel. Dressur könnte man noch hinzufügen, denn Nab, in einem roten Overall einen verrückten Professor spielend, trägt ihren grünen Papagei auf der Schulter. Oder eine Frau, die dann aussieht wie eine Schaufensterpuppe, später aber zu tanzen beginnt. Magie, Triebe, Sex, Tiere und Machtinstinkt sind die Zutaten dieser skurillen Geschichte. Der Vogel findet’s merkwürdig unnatürlich, dass der Mensch die Welt dominiert. Der Professor hat sich in seine Hütte zurückgezogen um zu erforschen, mit welchem Zauber er die Welt beherrschen kann. Das steckt natürlich etwas von Faust drin und von weiteren Mythen, die Nab sich auf zeitgenössische Weise aneignet. «No talking» spielt in einem Käfig, wo das Tier einbricht, bzw. aus dem Menschen ausbricht. So beunruhigend die Personen und Bilder auch sein mögen, der Papagei und die Videos bringen auch Leichtigkeit und Humor. «No Talking» ist ein sehr interessanter Beitrag zur Debatte, wie das Theater von morgen aussehen soll und wird. Wäre Mimos ein auf die Zukunft orientiertes Festival, so hätte der Preis dieser Ausgabe nur Nab gehören können.’
Thomas Hahn, TROTTOIR 11/ 2006

Black Box

‘Les nouvelles technologies se doublent parfois d’une mise en scène si sophistiquée que l’on en oublierait qu’il s’agit d’un spectacle de marionnettes. Tel est le cas de « Black Box », l’installation de la Néerlandaise Judith Nab, qui investit cette année les anciens Grands Magasins. Le spectacle imaginé par elle est on ne peut plus interactif... puisque les spectateurs, parcourant un dédale de couloirs obscurs, rencontrent une foule de fantômes qui racontent à leur manière l’histoire de cet ancien commerce d’habillement. Sensations fortes garanties...’
LE POINT, 13/09/2006

‘A peu près aussi etrange que le monolithe apparaît dans 2001, l’Odysée de l’espace, ce grand parallelépipède gris métallisé de près de 100 m peut être continuer a visité (...) La Black Box a été “construite” pour le lieu et “chargée” électroniquement et numériquement de souvenirs visuels ou auditifs “collectés” dans l’ancien grand magasin de confection de l’Avenue Jean Jaurès. Judith Nab repartira à Amsterdam avec un livre d’or rempli d’appreciations intéressantes: “formidable projection vers un futur troublant”, “trop decue d’en sortir!”, “Se perdre pour se retrouver, c’est très fort”, etc. Certains visiteurs avouent même avoir vaincu leur claustrophobie, du moins partiellement.’
Patrick Flaschgo, L’ARDENNAIS 9/11/2006

19bis Rue Léonard Jarraud

“Een ballet van druppels op afgebladderde muren, gekke lampen die aanspringen en de toeschouwer lokken in een spel van licht en schaduw tussen spinnenwebben, een plafond waar veertjes uit vallen... In deze ‘voorstelling zonder spelers in een verlaten huis’ word je voor de gek gehouden waar je bij staat en dat houdt maar niet op. (...) Een subtiele en poëtische scenografie van Judith Nab.”
Annick Rivoire, LIBÉRATION 10 juni 2005
 Download artikel als PDF (487 Kb)

‘Een buitengewone reis door de tijd.’
Charente Libre, 10 mei 2005

‘Iedere deur opent een herinnering die wakker wordt geschud uit haar slaap.’
SUD OUEST, 31 mei 2005

‘Alles is gemaakt om ons onder te dompelen in de verbeelding van het dagelijkse, en om ons eigen leven te spiegelen aan het leven in dit huis. De muziek van Jacob ter Veldhuis trekt je mee in deze verbeelde wereld waarin elektronische muziek gemixt is met de stemmen van Gabin en Signoret, met vogelgezang en met allerlei huiselijke geluiden. Het is een unieke voorstelling, die meer dan 1000 keer zal spelen (gezien het beperkte aantal bezoekers). Geen enkele acteur zal je hier apart nemen, alleen je eigen verbeelding voert je mee door de acht kamers van het huis. Het bezoek eindigt in de tuin, die ook door Espace onderhanden is genomen. Hier is het heerlijk zich te verliezen en te flaneren.’
MAGAZINE DÉTOURS ET DES NUITS, juni 2005

Violetstraat 35

‘Het oude huis in de Violetstraat nummer 35 vertelt zijn spannende en ontroerende verhaal aan al wie zich de trap op waagt. Wie dat niet doet, mist een pareltje.’
DE STANDAARD, 2 juli 2004
Lees de volledige recensie

‘Antwerpen hartje Seefhoek. De deur gaat open, het duister omarmt me. Lichtvlekken en geluiden lokken me naar boven, en daar begint de ontdekkingstocht van een verlaten huis. De sfeer is bevreemdend, soms zelfs beangstigend met kletterende borden in de keuken en een in allerijl verlaten bed van twee geliefden.’
METRO, 30 juni 2004

‘Het lijkt alsof de bewoners nog maar net de benen hebben genomen; de soep staat op tafel te dampen, de badkamer hangt vol stoom en de fax spuwt plots papier.’
GAZET VAN ANTWERPEN, 1 juli 2004

‘Dit huis is een rapsodie van vergankelijkheid en vervlogen liefde. Het is een magisch realistische wereld met veel gevoel voor theatraliteit en poëzie gemaakt.’
ZONE 03, 13 juli 2004

Twilight

"Een eigentijdse, originele en overtuigende variatie op het schimmenspel, vol verrassende wendingen. De werkelijkheid wordt op een raadselachtige manier gemanipuleerd."
ADVIESCOMMISSIE PROVINCIE NOORD-HOLLAND

"Dit wordt een ongegeneerd juichende recensie (...) Ik denk dat dit de mooiste voorstelling van het festival is."
OEROLKRANT DE MORGENSTER

"Illusie in optima forma."
NIEUWSBLAD VAN HET NOORDEN

"Judith Nab brengt groots schimmenspel."
DE GELDERLANDER